Subuh bening masih terasa segar embunnya.di tepi tebing ini kau depakan tangan pejamkan mata rapat.dan kau hirup semahunya udara tepu yang sedang berlegar.masih kabur dengan kabus hingga kala bercakap seakan ada asap putih keluar dari mulut.
"ini bumi kita,bumi yang bulat!"
kau teriak kuat hingga terdengar gema suara berulang.kau ketawa tika itu dan berlari riang terus menikmati kedinginan pagi itu.kau gembira kau suka kau menyanyi lagu kita.
"ini dunia bulat,walau jauh kau pergi kau tak akan tersesat
percayalah pada aku."
sehabis bicara itu aku pun berlalu melangkah pergi dengan hati yang nanar.itu dunia kau bukan dunia aku tempat aku bukan di sini.aku mahu pergi jauh hilang dan tak dapat kau kesan.aku mahu lari sepantas yang mungkin hingga kau tak berdaya mengejar lagi.
sedaya mungkin aku cuba untuk lari
aku akan hilang dan hilang dan hilang...